Sahih al-Buchari
3884
Kapitel 64 · Die Vorzüge der Ansarحَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ ابْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ أَبَا طَالِبٍ، لَمَّا حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ أَبُو جَهْلٍ فَقَالَ " أَىْ عَمِّ، قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. كَلِمَةً أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ ". فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ يَا أَبَا طَالِبٍ، تَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَلَمْ يَزَالاَ يُكَلِّمَانِهِ حَتَّى قَالَ آخِرَ شَىْءٍ كَلَّمَهُمْ بِهِ عَلَى مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْهُ ". فَنَزَلَتْ {مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ} وَنَزَلَتْ {إِنَّكَ لاَ تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ}
Übersetzung
Noch nicht neu bearbeitet
Arabischer Text und Übersetzungen stammen aus unserem bisherigen Bestand: Englisch von hadithapi.com, Deutsch und Türkisch maschinell übersetzt (Gemini) und ungeprüft. Eine neue Übersetzung aus dem Arabischen mit Überlieferungskette folgt.
Al-Musayyib [ibn Hazn] berichtete, dass der Prophet (ﷺ) zu Abu Talib kam, als dieser im Sterben lag. Bei ihm befand sich Abu Jahl. Der Prophet (ﷺ) sagte: „O mein Onkel! Sage: 'Es gibt keinen Gott außer Allah' – ein Wort, mit dem ich für dich vor Allah eintreten werde.“ Abu Jahl und Abdullah ibn Abi Umayya entgegneten jedoch: „O Abu Talib! Willst du dich etwa vom Glauben Abdul Muttalibs abwenden?“ Sie bedrängten ihn so lange mit ihren Worten, bis er als Letztes zu ihnen sagte, dass er dem Glauben Abdul Muttalibs angehöre. Daraufhin sprach der Prophet (ﷺ): „Ich werde gewisslich [bei Allah] um Vergebung für dich bitten, solange es mir nicht untersagt wird.“ Daraufhin wurde offenbart: {Es steht dem Propheten und den Gläubigen nicht zu, für die Götzendiener um Vergebung zu bitten, auch wenn es nahe Verwandte wären...} [9:113] sowie: {Gewiss, du kannst nicht rechtleiten, wen du liebst, sondern Allah leitet recht, wen Er will...} [28:56].
English
When Abu Talib was in his death bed, the Prophet (ﷺ) went to him while Abu Jahl was sitting beside him. The Prophet (ﷺ) said, "O my uncle! Say: None has the right to be worshipped except Allah, an expression I will defend your case with, before Allah." Abu Jahl and `Abdullah bin Umaiya said, "O Abu Talib! Will you leave the religion of `Abdul Muttalib?" So they kept on saying this to him so that the last statement he said to them (before he died) was: "I am on the religion of `Abdul Muttalib." Then the Prophet said, " I will keep on asking for Allah's Forgiveness for you unless I am forbidden to do so." Then the following Verse was revealed:-- "It is not fitting for the Prophet (ﷺ) and the believers to ask Allah's Forgiveness for the pagans, even if they were their near relatives, after it has become clear to them that they are the dwellers of the (Hell) Fire." (9.113) The other Verse was also revealed:-- "(O Prophet!) Verily, you guide not whom you like, but Allah guides whom He will ......." (28.56)
Türkçe
Müseyyib [bin Hazn] şöyle rivayet etmiştir: Ebû Tâlib’in vefat vakti geldiğinde, Resûlullah (ﷺ) onun yanına girdi. O sırada yanında Ebû Cehil de bulunuyordu. Peygamber (ﷺ): „Ey amca! 'Lâ ilâhe illallah' de ki, Allah katında senin lehine bu sözle şahitlik edeyim“ buyurdu. Bunun üzerine Ebû Cehil ve Abdullah b. Ebî Ümeyye: „Ey Ebû Tâlib! Abdülmuttalib’in dininden yüz mü çevireceksin?“ dediler. Onlar bu sözü tekrarlayıp durdular; nihayetinde Ebû Tâlib onlara söylediği son sözünde Abdülmuttalib’in dini üzere olduğunu beyan etti. Peygamber (ﷺ) ise: „Yasaklanmadığım sürece senin için mutlaka istiğfarda bulunacağım“ buyurdu. Bunun üzerine şu âyet indirildi: {Müşriklerin cehennemlik oldukları kendilerine belli olduktan sonra -akraba bile olsalar- onlar için istiğfar etmek Peygamber’e ve müminlere yaraşmaz.} [Tevbe, 9:113]. Ayrıca şu âyet de indirildi: {Şüphesiz sen, sevdiğin kimseyi hidayete erdiremezsin; fakat Allah, dilediğini hidayete erdirir...} [Kasas, 28:56].