570

Ibn Umar reported that the Messenger of Allah ﷺ was kept busy from it (the Isha prayer) one night and delayed it until we fell asleep in the mosque, then woke up, then fell asleep (again), then woke up (again). Then the Prophet ﷺ came out to us and said, “No one among the people of the earth is waiting for the prayer except you.” Ibn Umar did not mind whether he prayed it early or late, as long as he did not fear that sleep would make him miss its time, and he used to sleep before it. Ibn Jurayj said: I spoke to Ata' (about it), and he said: I heard Ibn Abbas say: The Messenger of Allah ﷺ delayed the Isha prayer one night until the people slept and woke up, and slept and woke up. Then Umar ibn al-Khattab stood up and said, “The prayer!” Ata' said: Ibn Abbas said: Then the Prophet of Allah ﷺ came out – it is as if I am looking at him now – his head dripping with water, with his hand placed on his head, and he said, “Were it not that I would make it hard for my community, I would have commanded them to pray it like this (at this time).” I asked Ata' to confirm exactly how the Prophet ﷺ had placed his hand on his head, as Ibn Abbas had told him. So Ata' spread his fingers apart a little for me, then placed his fingertips on the side of the head, then brought them together, passing them like that over the head until his thumb touched the edge of the ear next to the face, at the temple and the side of the beard – neither slowly nor hastily, but just like that. And he said, “Were it not that I would make it hard for my community, I would have commanded them to pray like this.”

Anmerkung zur Übersetzung: The remark about Ibn Umar is from Nafi'. From “Ibn Jurayj said” follows his transmission via Ata' from Ibn Abbas; the “I” who asks Ata' is Ibn Jurayj.

İbn Ömer (r.a.), Resûlullah'ın ﷺ bir gece ondan (yatsı namazından) alıkonulduğunu ve onu geciktirdiğini rivayet etti; öyle ki mescidde uyuduk, sonra uyandık, sonra (yine) uyuduk, sonra (yine) uyandık. Sonra Nebî ﷺ yanımıza çıktı ve: “Yeryüzündekilerden sizden başka namazı bekleyen hiç kimse yok” buyurdu. İbn Ömer, uykunun kendisini vaktinden alıkoymasından korkmadığı sürece onu öne alıp almamaya aldırmazdı ve ondan önce uyurdu. İbn Cüreyc şöyle dedi: Atâ'ya (bunu) söyledim; o da şöyle dedi: İbn Abbâs'ı (r.a.) şöyle derken işittim: Resûlullah ﷺ bir gece yatsıyı geciktirdi; öyle ki insanlar uyudular ve uyandılar, uyudular ve uyandılar. Bunun üzerine Ömer b. Hattâb (r.a.) kalkıp: “Namaz!” dedi. Atâ dedi ki: İbn Abbâs şöyle dedi: Allah'ın Nebîsi ﷺ çıktı – sanki şu an ona bakıyorum –; başından su damlıyordu, elini başının üzerine koymuştu ve şöyle buyurdu: “Ümmetime zorluk vermeyecek olsaydım, onlara bu namazı böyle (bu vakitte) kılmalarını emrederdim.” Atâ'dan, İbn Abbâs'ın ona bildirdiği şekilde Nebî'nin ﷺ elini başına nasıl koyduğunu tam olarak göstermesini istedim. Bunun üzerine Atâ bana parmaklarını biraz araladı, sonra parmak uçlarını başın yan tarafına koydu, sonra onları birleştirdi ve başın üzerinde böylece gezdirdi; sonunda baş parmağı kulağın yüze bakan ucuna, şakağa ve sakalın kenarına değdi – ne ağır ne de acele, tam böyle. Ve şöyle buyurdu: “Ümmetime zorluk vermeyecek olsaydım, onlara böyle namaz kılmalarını emrederdim.”

Anmerkung zur Übersetzung: İbn Ömer hakkındaki söz Nâfi'e aittir. “İbn Cüreyc şöyle dedi” ifadesinden itibaren onun Atâ kanalıyla İbn Abbâs'tan rivayeti gelir; Atâ'ya soran “ben” İbn Cüreyc'tir.