3

Aishah reported: The first way in which revelation began for the Messenger of Allah ﷺ was the true dream in sleep. He would not see a dream except that it came like the breaking of dawn. Then seclusion was made dear to him. He used to withdraw to the cave of Hira and devote himself there to tahannuth – that is, worship – for a number of nights before returning to his family, and he would take provisions for that. Then he would return to Khadijah and take provisions for a similar stay, until the truth came to him while he was in the cave of Hira. The angel came to him and said: “Read!” He said: “I am not a reader.” He said: “Then he seized me and pressed me until it exhausted me to the utmost; then he released me and said: ‘Read!’ I said: ‘I am not a reader.’ He seized me and pressed me a second time until it exhausted me to the utmost; then he released me and said: ‘Read!’ I said: ‘I am not a reader.’ He seized me and pressed me a third time; then he released me and said: ‘Read in the name of your Lord who created, created man from a clinging clot. Read, and your Lord is the Most Generous.’” The Messenger of Allah ﷺ returned with it, his heart trembling, and went in to Khadijah bint Khuwaylid and said: “Wrap me up, wrap me up!” They wrapped him up until the fear left him. Then he said to Khadijah, after telling her what had happened: “I feared for myself.” Khadijah said: “Never! By Allah, Allah will never disgrace you. You maintain ties of kinship, carry the burden of the helpless, provide for the destitute, honour the guest, and help in the hardships that rightfully befall people.” Then Khadijah set off with him until she brought him to Waraqah ibn Nawfal ibn Asad ibn Abd al-Uzza, Khadijah's cousin – he was a man who had become a Christian in the pre-Islamic period; he used to write the Hebrew script and would write from the Gospel in Hebrew as much as Allah willed him to write; and he was a very old man who had become blind. Khadijah said to him: “O my cousin, listen to your brother's son.” Waraqah said to him: “O son of my brother, what do you see?” The Messenger of Allah ﷺ told him what he had seen. Waraqah said to him: “This is the Namus whom Allah sent down to Musa (Moses, peace be upon him). Would that I were young at that time! Would that I were alive when your people drive you out!” The Messenger of Allah ﷺ said: “Will they drive me out?” He said: “Yes. Never has a man come with the like of what you have brought without being met with hostility. If your day reaches me, I will support you with all my strength.” Then not long afterwards Waraqah died, and the revelation paused.

Anmerkung zur Übersetzung: Qur'an 96:1–3. Namus: the bearer of revelation, meaning the angel Jibril.

Âişe (r.a.) şöyle rivayet etti: Resûlullah'a ﷺ vahyin ilk başlangıcı, uykuda görülen sâdık rüya ile oldu. Gördüğü her rüya sabahın aydınlığı gibi gerçekleşirdi. Sonra ona yalnızlık sevdirildi. Hira mağarasında inzivaya çekilir, ailesinin yanına dönmeden önce birkaç gece orada tehannüs eder – yani ibadet eder – ve bunun için yanına azık alırdı. Sonra Hatice'nin yanına döner, bir o kadar süre için yine azık alırdı. Nihayet o Hira mağarasında iken hak ona geldi. Melek ona gelip “Oku!” dedi. O da “Ben okuma bilmem.” dedi. Şöyle anlattı: “Bunun üzerine melek beni tutup takatim kesilinceye kadar sıktı, sonra bıraktı ve ‘Oku!’ dedi. Ben ‘Okuma bilmem.’ dedim. Beni tutup ikinci defa takatim kesilinceye kadar sıktı, sonra bırakıp ‘Oku!’ dedi. Ben yine ‘Okuma bilmem.’ dedim. Beni tutup üçüncü defa sıktı, sonra bırakıp şöyle dedi: ‘Yaratan Rabbinin adıyla oku! O, insanı alaktan yarattı. Oku! Rabbin en büyük kerem sahibidir.’” Bunun üzerine Resûlullah ﷺ kalbi titreyerek bu âyetlerle döndü ve Hatice bint Huveylid'in (r.a.) yanına girip “Beni örtün, beni örtün!” dedi. Korkusu geçinceye kadar onu örttüler. Sonra Hatice'ye olanı anlatıp “Kendimden korktum.” dedi. Hatice şöyle dedi: “Asla! Allah'a yemin ederim ki Allah seni hiçbir zaman utandırmaz. Sen akrabalık bağını gözetirsin, kimsesizin yükünü taşırsın, yoksula kazandırırsın, misafiri ağırlarsın ve haklı olarak başa gelen musibetlerde yardım edersin.” Sonra Hatice onu alıp amcasının oğlu Varaka b. Nevfel b. Esed b. Abdüluzzâ'ya götürdü – Varaka cahiliye döneminde Hristiyan olmuş bir kimseydi; İbrânî yazısını yazar, İncil'den Allah'ın dilediği kadarını İbrânîce yazardı; gözleri görmez olmuş, çok yaşlı bir ihtiyardı. Hatice ona: “Ey amcamın oğlu, kardeşinin oğlunu dinle!” dedi. Varaka ona: “Ey kardeşimin oğlu, ne görüyorsun?” dedi. Resûlullah ﷺ de gördüklerini ona anlattı. Varaka ona şöyle dedi: “Bu, Allah'ın Mûsâ'ya (a.s.) indirdiği Nâmus'tur. Keşke o günlerde genç olsaydım! Keşke kavmin seni yurdundan çıkaracağı zaman hayatta olsaydım!” Resûlullah ﷺ: “Onlar beni çıkaracaklar mı?” diye sordu. Varaka: “Evet. Senin getirdiğin gibi bir şey getiren hiçbir kimse yoktur ki düşmanlığa uğramamış olsun. Eğer senin günlerine yetişirsem sana bütün gücümle yardım ederim.” dedi. Çok geçmeden Varaka vefat etti ve vahiy kesildi.

Anmerkung zur Übersetzung: Kur'ân 96:1–3. Nâmus: vahiy getiren, Cebrâil kastedilir.