Sahih al-Bukhari
1305
Chapter 24 · Funerals (Al-Janaa'iz)مَا يُنْهَى عَنِ النَّوْحِ، وَالْبُكَاءِ، وَالزَّجْرِ، عَنْ ذَلِكَ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوْشَبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَتْنِي عَمْرَةُ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ لَمَّا جَاءَ قَتْلُ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ وَجَعْفَرٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَوَاحَةَ، جَلَسَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعْرَفُ فِيهِ الْحُزْنُ، وَأَنَا أَطَّلِعُ مِنْ شَقِّ الْبَابِ، فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ نِسَاءَ جَعْفَرٍ وَذَكَرَ بُكَاءَهُنَّ فَأَمَرَهُ بِأَنْ يَنْهَاهُنَّ، فَذَهَبَ الرَّجُلُ ثُمَّ أَتَى فَقَالَ قَدْ نَهَيْتُهُنَّ، وَذَكَرَ أَنَّهُنَّ لَمْ يُطِعْنَهُ، فَأَمَرَهُ الثَّانِيَةَ أَنْ يَنْهَاهُنَّ، فَذَهَبَ، ثُمَّ أَتَى، فَقَالَ وَاللَّهِ لَقَدْ غَلَبْنَنِي أَوْ غَلَبْنَنَا الشَّكُّ مِنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَوْشَبٍ ـ فَزَعَمَتْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَاحْثُ فِي أَفْوَاهِهِنَّ التُّرَابَ ". فَقُلْتُ أَرْغَمَ اللَّهُ أَنْفَكَ، فَوَاللَّهِ مَا أَنْتَ بِفَاعِلٍ وَمَا تَرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْعَنَاءِ.
Translation
Not reworked yet
The Arabic text and the translations come from our previous collection: English from hadithapi.com, German and Turkish machine-translated (Gemini) and unreviewed. A new translation from the Arabic with the chain of narration will follow.
The forbiddance of wailing and crying aloud
When the news of the martyrdom of Zaid bin Haritha, Ja`far and `Abdullah bin Rawaha رضی اللہ عنہم came, the Prophet sat down looking sad, and I was looking through the chink of the door. A man came and said, "O Allah's Messenger (ﷺ)! The women of Ja`far," and then he mentioned their crying . The Prophet (ﷺ) ordered him to stop them from crying. The man went and came back and said, "I tried to stop them but they disobeyed." The Prophet (ﷺ) ordered him for the second time to forbid them. He went again and came back and said, "They did not listen to me, (or "us": the sub-narrator Muhammad bin Haushab is in doubt as to which is right). " (`Aisha رضی اللہ عنہا added: The Prophet (ﷺ) said, "Put dust in their mouths." I said (to that man), "May Allah stick your nose in the dust (i.e. humiliate you)." By Allah, you could not (stop the women from crying) to fulfill the order, besides you did not relieve Allah's Apostle (ﷺ) from fatigue."
Deutsch
Aischa (radiya llahu anha) berichtete: Als die Nachricht vom Martyrium von Zaid ibn Haritha, Ja’far und Abdullah ibn Rawaha eintraf, setzte sich der Prophet (ﷺ) nieder, wobei ihm die Trauer anzusehen war. Ich schaute durch den Spalt der Tür hinaus. Da kam ein Mann zu ihm und sagte: „O Gesandter Allahs, die Frauen von Ja’far…“ – und er erwähnte ihr lautes Wehklagen. Der Prophet (ﷺ) befahl ihm, sie davon abzuhalten. Der Mann ging, kam dann zurück und sagte: „Ich habe sie davon abgehalten“, erwähnte jedoch, dass sie ihm nicht gehorchten. Daraufhin befahl er ihm ein zweites Mal, sie davon abzuhalten. Er ging, kam dann zurück und sagte: „Bei Allah, sie haben mich überwältigt“ – oder: „Sie haben uns überwältigt“ [Der Zweifel stammt vom Überlieferer Muhammad ibn Haushab]. Aisha (radiya llahu anha) berichtete weiter, der Prophet (ﷺ) habe gesagt: „So schütte ihnen Erde in die Münder.“ Ich (Aischa) sagte [zu dem Mann]: „Möge Allah deine Nase in den Staub drücken [d.h. dich demütigen]! Bei Allah, du hast weder gehandelt [wie befohlen], noch hast du den Gesandten Allahs (ﷺ) von dieser Belastung befreit.“
Türkçe
Aişe (r.a.) şöyle dedi: Zeyd İbn Hârise, Ca’fer ve Abdullah İbn Revâha’nın şehadet haberi geldiğinde, Peygamber (ﷺ) oturdu ve üzerinde hüzün açıkça görülüyordu. Ben kapının aralığından dışarıyı gözetliyordum. Derken bir adam gelip “Ey Allah’ın Resûlü, Ca’fer’in hanımları...” dedi ve onların feryat ederek ağlamalarını dile getirdi. Nebi (ﷺ) o adama, onları engellemesini emretti. Adam gitti, sonra geri geldi ve “Ben onları engelledim” dedi, ancak kadınların kendisine itaat etmediğini ekledi. Nebi (ﷺ) ona ikinci defa onları engellemesini emretti. Adam tekrar gitti, sonra gelip “Vallahi, onlar beni (veya bizi) yendiler” dedi. (Bu şüphe râvî Muhammed İbn Havşeb’e aittir.) Aişe (r.a.)’ın aktardığına göre, bunun üzerine Peygamber (ﷺ): “O halde onların ağızlarına toprak saç!” buyurdu. Ben [Aişe] (o adama) dedim ki: “Allah senin burnunu yere sürtsün! Vallahi, sen ne (emredileni) yaptın ne de Allah’ın Resûlü’nü (ﷺ) bu zahmetten kurtardın.”