لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا جُنُبٌ، فَأَخَذَ بِيَدِي، فَمَشَيْتُ مَعَهُ حَتَّى قَعَدَ فَانْسَلَلْتُ، فَأَتَيْتُ الرَّحْلَ، فَاغْتَسَلْتُ ثُمَّ جِئْتُ وَهْوَ قَاعِدٌ فَقَالَ " أَيْنَ كُنْتَ يَا أَبَا هِرٍّ " فَقُلْتُ لَهُ. فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ يَا أَبَا هِرٍّ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لاَ يَنْجُسُ ".
Ebû Hüreyre (r.a.) şöyle rivayet etti: Ben cünüp iken Resûlullah ﷺ bana rastladı. Elimden tuttu, ben de o oturuncaya kadar onunla birlikte yürüdüm. Sonra sıvışıp kaldığım yere gittim ve gusledip geldim; o (hâlâ) oturuyordu. “Ey Ebû Hir …
ayrıca Sahîh-i Buhârî 283