أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَقِيَهُ فِي بَعْضِ طَرِيقِ الْمَدِينَةِ وَهْوَ جُنُبٌ، فَانْخَنَسْتُ مِنْهُ، فَذَهَبَ فَاغْتَسَلَ، ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ " أَيْنَ كُنْتَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ". قَالَ كُنْتُ جُنُبًا، فَكَرِهْتُ أَنْ أُجَالِسَكَ وَأَنَا عَلَى غَيْرِ طَهَارَةٍ. فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ، إِنَّ الْمُؤْمِنَ لاَ يَنْجُسُ ".
Ebû Hüreyre (r.a.), cünüp olduğu bir sırada Medine yollarından birinde Nebî'nin ﷺ kendisine rastladığını rivayet etti. Ben de ondan sıvışıp uzaklaştım. Gidip gusletti, sonra geldi. (Nebî): “Ey Ebû Hüreyre, neredeydin?” buyurdu. O da …
ayrıca Sahîh-i Buhârî 285