240

Ibn Mas'ud reported that the Prophet ﷺ was praying at the House (the Kaaba) while Abu Jahl and some of his companions were sitting there, when some of them said to others, “Which of you will bring the afterbirth of the slaughtered camel of the clan of so-and-so and put it on Muhammad's back when he prostrates?” The most wretched of the people rose up and brought it. He waited, and when the Prophet ﷺ prostrated, he placed it on his back between his shoulders. I was watching, unable to change anything – if only I had had protection! He said: Then they began to laugh and to lean on one another (with laughter), while the Messenger of Allah ﷺ remained in prostration, not raising his head, until Fatimah came to him and threw it off his back. Then he raised his head and said three times, “O Allah, deal with Quraysh!” That was hard on them, since he had invoked against them – he said: they held that a supplication in that city is answered. Then he named them: “O Allah, deal with Abu Jahl, and deal with Utbah ibn Rabi'ah, Shaybah ibn Rabi'ah, al-Walid ibn Utbah, Umayyah ibn Khalaf and Uqbah ibn Abi Mu'ayt.” He counted a seventh, but he did not retain it. He said: By the One in whose hand my soul is, I saw those whom the Messenger of Allah ﷺ had counted lying slain in the well, the well of Badr.

Anmerkung zur Übersetzung: According to other narrations, the most wretched one was Uqbah ibn Abi Mu'ayt. The one who did not retain the seventh name is a later narrator in the chain; according to other narrations, the seventh was Umarah ibn al-Walid.

İbn Mes'ûd (r.a.), Nebî'nin ﷺ Kâbe'nin yanında namaz kıldığını rivayet etti; Ebû Cehil ve bazı arkadaşları da orada oturuyorlardı. O sırada bazıları diğerlerine: “Hanginiz falan oğullarının kesilen devesinin döl eşini getirip Muhammed secdeye vardığında onun sırtına koyar?” dedi. Bunun üzerine kavmin en bedbahtı kalkıp onu getirdi. Bekledi ve Nebî ﷺ secdeye varınca onu sırtına, iki omzunun arasına koydu. Ben de bakıyordum, hiçbir şeyi değiştiremiyordum; keşke beni koruyacak bir gücüm olsaydı! Dedi ki: Onlar gülmeye ve (gülmekten) birbirlerinin üzerine yıkılmaya başladılar. Resûlullah ﷺ ise secdede kaldı, başını kaldırmıyordu. Nihayet Fâtıma (r.a.) gelip onu sırtından attı. Bunun üzerine başını kaldırdı ve üç defa: “Allah'ım! Kureyş'i sana havale ediyorum!” dedi. Aleyhlerine dua etmesi onlara ağır geldi – dedi ki: O beldede yapılan duanın kabul edildiğine inanırlardı. Sonra isimlerini saydı: “Allah'ım! Ebû Cehil'i sana havale ediyorum; Utbe b. Rebîa'yı, Şeybe b. Rebîa'yı, Velîd b. Utbe'yi, Ümeyye b. Halef'i ve Ukbe b. Ebû Muayt'ı sana havale ediyorum!” Yedinciyi de saydı, fakat o, bunu aklında tutamadı. Dedi ki: Canım kudret elinde olana yemin ederim ki, Resûlullah'ın ﷺ saydığı kimseleri kuyuda, Bedir kuyusunda yere serilmiş hâlde gördüm.

Anmerkung zur Übersetzung: Başka rivayetlere göre kavmin en bedbahtı Ukbe b. Ebû Muayt idi. Yedinci ismi aklında tutamayan, senedde yer alan sonraki bir râvidir; başka rivayetlere göre yedinci kişi Umâre b. Velîd idi.