Sahih Muslim
14
Chapter 1 · Introductionوحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، قَالَا: أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ: أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ مَسْعُودٍ، قَالَ: «مَا أَنْتَ بِمُحَدِّثٍ قَوْمًا حَدِيثًا لَا تَبْلُغُهُ عُقُولُهُمْ، إِلَّا كَانَ لِبَعْضِهِمْ فِتْنَةً»
Translation
Not reworked yet
The Arabic text and the translations come from our previous collection: English from hadithapi.com, German and Turkish machine-translated (Gemini) and unreviewed. A new translation from the Arabic with the chain of narration will follow.
Abdullah bin Mas’ood رضی اللہ عنہ said: "It is the case that you do not relate to the people a narration which their minds cannot grasp except that it becomes a Fitnah for some of them".
Deutsch
Abdullah ibn Mas'ud (رضي الله عنه) sagte: „Du berichtest keinem Volk eine Erzählung, deren Inhalt ihre Vernunft nicht erfassen kann, ohne dass sie für einige von ihnen zu einer Versuchung [Fitnah] wird.“
Türkçe
Abdullah İbn Mes’ud (رضي الله عنه) şöyle demiştir: “Bir topluluğa, akıllarının idrak edemeyeceği bir söz söylediğin zaman, bu, mutlaka onların bir kısmı için bir fitne (bir deneme veya kargaşa sebebi) olacaktır.”