كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الصُّبْحَ وَأَحَدُنَا يَعْرِفُ جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ فِيهَا مَا بَيْنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ، وَيُصَلِّي الظُّهْرَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ، وَالْعَصْرَ وَأَحَدُنَا يَذْهَبُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ ثُمَّ يَرْجِعُ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ، وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ، وَلاَ يُبَالِي بِتَأْخِيرِ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ. ثُمَّ قَالَ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ.
Ebû Berze (r.a.) şöyle rivayet etti: Nebî ﷺ sabah namazını, birimiz yanında oturanı tanıyabildiği vakit kılardı ve onda altmış ile yüz arası (âyet) okurdu. Öğle namazını güneş zevale erdiğinde kılardı. İkindiyi de, birimiz (namazdan sonra) …
ayrıca Sahîh-i Buhârî 547, Sahîh-i Buhârî 599